هر روز دلتنگ تر از دیروز

نظاره می کنم طلوع و غروب خورشید را

شاید غروب دل من بار دگر طلوع یابد

و اگر نیابد

خود را به غروب تن خواهم سپرد ...

ایستادی توی ساحل و به کف موج های دریا نگاه می کنی .قطره های بارون آروم آروم به تنت 

برخورد می کنن و سرمای عمیقی تا عمق وجودت نفوذ می کنه و بدنتو میلرزونه ، مثل وقتهائی

که تنهائی بهت نفوذ می کنه و حس بدی پیدا می کنی .یه نیروئی می کشدت طرف دریا اما ترس

نمی ذاره ...

برای یه لحظه دلت می خواد مثل اون بطری نوشابه باشیکه روی آب غوطه وره و غرق

نمی شه!اما خوب که نگاش میکنی دلت براش می سوزه !کافیه یه سنگ ببندی بهش و براش یه لنگر

درست کنی ...موجهای خشمگین میان و خودشونو می کوبن به ساحل ، حتی ماهیهای کوچک

 رو می بینی که موج پرتابشون کرده بیرون و دریا پسشون نگرفته !

اما تو هنوز اون وسطی ... نه عقب می ری نه جلو و نه غرق می شی ...

مدام بدون هیچ نتیجه ای همون جا که هستی می مونی و تا آخر عمرت

 بی هدف بالا و پائین میری و آخرشم هیچی !

تا حالا فکر کردی خیلی از ماها هم همین طور

 مثل این بطری خالی تو این دریای زندگی غوطه ور و بی هدف شب و روز می گذرونیم

 و نه می رسیم و نه دل می کنیم ؟قصه زندگی چندتامون همینه و اسمشو گذاشتیم سرنوشت ؟

کاش می شد برسی به ساحل ! کاش تو هم می شدی نامه بر و امید یه آدم ...

آدمی که دلش می خواد تو برسی به ساحل...

کاش لنگر نخوت و خواب رو باز می کردی و خودتو می سپردی به دست موج های عاشق.

هر چند که ممکنه مثل ماهی های کوچولو ، رو سنگها جون بدی و یا مثل گوش فیل ها و صدفها

خرد بشی اما حتی اگه تبدیل بشی به شن ، احساس بهتری از غوطه ور موندن تا ابد داری ...

حاضری این لنگر رو باز کنی ؟

خدايا ! اين من نيستم . اين بار من من نيست . از خواب بغض تا سپيده زن گريه ، تمام خيس

شده ام و پاك نشده ام .

از ابتداي هوش اينهمه گناه تا انتهاي جهل اينهمه عذاب تنها بوده ام و خالي نشده ام ...

 اين من نيستم و هيچ .

گناه ماندن بر گونه هاي ذهنم ، شلّاق خورده است و مرا جز اين دست ،سزائي نبوده است .

من ، خالي از خويش ، بار هميشه ها را چون استر هميشه وفادار ، بر دوش تاسّف خويش ،

برده ام و از من ، جز سايه خاكستري ترديد ، بر ديوار مسكوت ثانيه ها نمانده است .

خدايا! شاخه خشكي از اميّد را به چنگالهاي عادتم سپرده بودم ؛ شكست ... و آفتابي سوزاني از

شرق يأس ، پوست ذهنم را سخت سوزاندو من گر گرفته را اينهمه اشك ، جز هيمه اي براي

سوزاندن نبود .

به عروج تمام نگاههاي مومن ، سوگند برده ام كه صداي اين نگاه بي بال و پر را به

 انتهاي شنيداريت بدرقه كنم تا بوسه هاي مكرر دعا بر تقديس اشك ، تصوير شود

 و من دخيل شوم .

خدايا ! اين من از من تهي ست . و سنگيني اينهمه پوكي را بر شانه هاي ترد تجربه اش

نمي تواند تاب بياورد و در خود مي شكند .

تمام اينهمه عذاب را در بي يقيني ايمانم چگونه نقش كنم وقتي كفشهايم از عادت زمين ، تورم

پاهاي اختيار را باور نكرده است .

من رفته ام و هيچ نرفته ام . گفته ام و هيچ نگفته ام . تمام شده ام و هيچ نشده ام .

 هواي سردو منجمد، ريه هاي حساس ذهن مرا آزرده است و مرا از تنفس تازگي يك عقيده ناكام

گذاشته اند و من ،

همانطور از فلسفه هاي تاريخ مصرف گذشته التقاطي به قرن آدميتم خورانده اند

 و مسموم بي اعتمادي خويش ، تمام آنچه ذهنم انباشته است ، قي كرده ام

 هيچ ندارم و توان دوباره خوردن در من نيست .

كاش از ابتداي فاجعه انسان و اينهمه قرن ، سكوت كر كننده اش رابر كتيبه هاي فلاكتش

 شنيده بودي تا اعتقاد فسيلي و كهنه اش ، امروز ،وسعت نجابت انديشه هامان را به زير سوال

خفقانش نبرد و ما را از درك تمام نقصمان ، عاجز نكند .

خدايا ! اين من ، اين ميليارد من ، بي من ، از خويش طرد شده و سرد ،حماسه هاي غرورشان

را ورق مي زنند و در پاورقي اينهمه سياه مشق ،گناه مسلمشان را توجيه مي كنند .

من ازينهمه توجيه گريختم و خودم را در سر مقاله اينهمه تكريم ، اعترافي كنم

كه گناه من از لغزش آدم، بزرگتر بود ...

يك مسخ به تكرار ، لحظه ها و هميشه هايش را آرام آرام ، به لذت

يك خواب بي درد ، سر بريده است و هر قرن ، به گناه آن تنبيه مي شوند

 اما ، سايه عادت باز هم جنايت او را توجيه مي كند و او از خود تهي است .

خدايا ! اين معتاد به بودن ، زخم هميشه هايش را به آب تكرار شسته است

و هنوز ، دملهاي چركي و زخمهايش و فرياد مي كشند و سر باز مي كند مرا به آب لحظه ها

خيس و تازه كن كه خود را جستجو كنم و ورق پاره هاي فلسفه ام دوباره تصحيف شوند

 و من شروع شوم .شسته از غبار قرنهاي بدون من و عاري از تمام كليشه هاي ماندن ... و

شاید روزی آفتابی یا شایدم سحرگاهی دلنشین دیدمت خندان و شادان

بدرود یار دیرینم

بدرود بهار زیبا

تقدیم به تمام  دلای بهاری

زندگی فصل خوش خاطره هاست

      یک نفر در دل شب

               یک نفر در دل خاک

                          یک نفر همدم خوشبختیهاست

                                 یک نفر همسفر سختیهاست

ماه زنده شدن دلها مبارکباد

نمی دونم چی بنویسم حوصله ای که با کلمات بازی کنمو ندارم

اما فقط اینو می خوام :

خدایا کمکم کن آدم باشم

نه اون آدمی که اسیر سیب شد

می خوام دوباره زنده بشم

می خوام دوباره بوی خاک خیس خورده مستم کنه

می خوام بزرگ شم

می خوام بد نباشم

میخوام خوب باشم

خدایا کمکم کن