تب تـلـــخ

از مرد سلمانی سراغ پرستوئی را گرفتم که چند وقت پیش زخمی به دام او افتاده بود .

گفت :"مرده!"

پرسیدم :"مرده ؟"

جواب داد:" 40 روز پیش من بود ولی چیزی نمیخورد .

پرستوها مرغهای قفسی نیستند .آنقدر گرسنگی میکشند که یا آزاد بشن یا بمیرند .

پرستوها انگار به هوا زنده اند ."

بعد ها فهمیدم او راست میگوید . در پرنده فروشیها هیچ پرستوئی را نمیتوانی یافت.

نگاهم به اطراف دشت پاشید ...

خونی دیدم که به آسمان می رفت و وفا ، که بی یا رو شکسته کنار رود ، جان می داد .

مرگ پرسید :"ارزشش را داشت ؟"

مردی تخم عقابی پیدا کرد و آن را در لانه ی مرغی گذاشت.

عقاب با بقیه جوجه ها از تخم بیرون آمد و با آنها بزرگ شد.

در تمام زندگیش ، او همان کاراهی را انجام داد که مرغها انجام می دادند .

برای پیدا کردن کرمها و حشرات ، زمین ذا میکند و قدقد می کرد و گاهی هم با دست و پا زدن بسیار ، کمی در هوا پرواز می کرد .

سالها گذشت و عقاب پیر شد.

روزی پرنده ی با عظمتی را بالای سرش بر فراز آسمان ابری دید .

او با شکوه تمام ، با یک حرکت ناچیز بالهای طلائیش ، برخلاف جریان شدید باد پرواز می کرد .

عقاب پیر ، بهت زده نگاهش کرد و پرسید:"این کیست؟"

همسایه اش پاسخ داد : "این عقاب است سلطان پرندگان .او متعلق به آسمان است و ما زمینی هستیم ."

عقاب مثل مرغ  زندگی کرد و مانن مرغ مرد.

جای دوری دنبالم نگرد

        من در میان گامهای رفتنت مانده ام

                   من به ده قدم دورتر ایمان داشتم

که بر می گردی

          تا با نگاهی

                             خداحافظی ات را کامل کنی

من به مکثی ایمان داشتم

        که بعد از تکان  دو دستت

                      در دست من می کردی

                                     و به شکی در نگاهت

   که درین خیابان

     می شود آغوش کوچکی

         برای خداحافظی گرفت

و به خیلی چیزهای دیگر

                        کافرم کردی با هر گام

بر گریه بی امان این قرن مغشوش

                      جغجغه ای شکسته است

                    که تکرار گاهواره را

                                   به امید نشسته است

مسیح را توان معجزه نیست

                        که خود

                          صلیب را

                              به انتظار

                                نشسته است.

قدیسان موعظه

              ناامید از علاج این ذهن بیمار

         خویش را

               -کفن پوش بستر یأس

                                  نموده اند

و مرگ را

          به روی اعتقاد خویش،

                         مسح می کشند

آنارشیسم

         تنها مسکن قرن است

                و همه

                  ناچار از اعتماد

                          برهنه از مذهب

                              به این دنیای گرسنه

                                             پناه جسته اند ...