"تقدیم به تو که داشتنت خواب و خیاله واسه من"

اخه من هیچی ندارم که نثار تو کنم

تا فدای چشمای مثل بهار تو کنم

می درخشی مثل یک تیکه جواهر توی جمع

من می ترسم عاقبت یه روز قمارت بکنم

من مثل شبای بی ستاره سرد و خالیم

خب می ترسم جای عشق غصه رو یار تو کنم

تو مثل قصه پر از خاطره هستی - نمیخوام

من بی نشون تو رو نشونه دارت بکنم

تو که بی قرار دیدن شبای پر ستاره ای

واسه دیدن ستاره بی قرارت بکنم

مثل دریا بیقراری ونمی تونی بخونی

من چرا مثل یه برکه روزگارت بکنم

کــاش از نوشتـن گریزی بـود و به جـای قطـاری از کلمـه و کـوهی سترگ از جملـه

 مـی توانستم مقصـودم را بـا یک "اه" بیـان کنـم .

آه کـاش مـی توانستـی حرفهـای دلـم را از پشـت شیشـه های مـه گرفتـه آن بخـوانــی .

دیگـر بس است ، چقـدر صـوت و صــدا ؟ چقــدر طنیـن کلمـات ناتـوان از پشت دفتـرهای

ناپیــدا؟

مـن از دویـدن به هـر سـو ، مـن از هلهلـه و هیاهـو خستـه ام .

کـاش آینـه ای باشـم که دخترکـی زیبـا هـر روز خــود را در آن تمـاشــا مـی کنـد و یـا یک گــل

 سـرخ کـه جز خـاموشـی و سکـوت حرفـی نمـی زنـد .

کـاش هیچـوقت با کلمـه ها آشنـا نمی شـدم و مجبـور نبـودم بـه هـزار گـونه دهــان گفتـن

 بـاز کنـم .

کـاش هـر وقت حرفـی بـرای گفتـن داشتـم ، چـون غنچـه مـی شکفتـم ، چـون ابـر مـی باریـدم ،

 چـون شعلــه سرکـش مـی شدم و یـا پـروانــه وار در آتـش مـی شدم .

وقتـی که اشـک هست و بـرق چشـم و وسعت لبخنــد و طپیـدن قلـب و بـی تابـی روح ، دیگـر

 چـه نیـازی به حـرف زدن است ؟

در سکـون و چرخـش گیـج و گنـگ این همــه صــدا، سبـز شـدن و زرد شـدن دنیـا ، ازدحـام

آرزوهـای بـرزخی و در دور دستهائـی که هر روز از دوزخ بـر مـی گردنـد ، مـی توان

 هـزاران کلمـه سپیـد را دیـد که بـوی بهشت می دهنـــد .

مــی توان با سکـوت ، هـر روز تــو را سرود و بهتـرین شــاعر دنیــا بـود .

همنفس گلم سلام دیگه یه گوله اتیشم      مضحکه دوستم نداری-دلم میخواد بیای پیشم!!!

عجیبه وقتی نمیخوای من یکی دیونه ترم   منتظرم نازکنی و فقط بشینم بخرم

یکی می گفت که ادما بیشترشون اینجوریون  بر عکس ارزوهامون عاشق هم تو دورین!

ولی تو چی چی نه دورینه نزدیکی دلت میخواد   اولش اینجور نبودی خوب یادمه -یادت می اد؟

راستی یه چیزی رو بگم پشت سرم حرف میزنن  می گن که جادوگرکردنش -دوستن اونا یادشمنن

 همش می پرسن اون چی شد؟     اره دیگه تورو میگنم

یکی می گفت اینجور کسا فکر یه ادمه دیگن    اما تا کی؟باید تا کی این نقشارو بازی کنم    

   ببین گلم - بهشت من طاقت شونه هام کمه      عین یاس تو خونمون شاخه ارزوم خمه

 زخم زبون ادما هر ثانیه زیادتره             همش میگن کجاس - چی شد تو رو نمیخواد ببره

یه سر یزن یه کاری کن اینجا یه کم اروم بشه   منم اگه دوست نداری- بگو بذار تموم بشه

یه نامه تابستونی - تو یه شب ابریه تیر       تکلیفمو روشن کن و حق دل منو بگیر

دوستت دارم تکراریه- خیلی بهت نیاز دارم   قلبمو با هر چی توشه -واست تو نامه میذارم

اگه دوسم داری که هیچ فقط رو نامه دس بکش   اگر که نه راحت بگو - بدون من نفس بکش

فقط حقیقتو بگو هر چی تو قلبت میگذره     به حرف قلبت گوش بده اینجوری خیلی بهتره

در فراسوی مرزهای تنم ترا دوست می دارم در ان دور دست بعید که رسالت اندامها پایان

می پذیرد و شعله و شور و تپش ها و خواهش ها به تمامی فرو می نشیند. و هر معنا قالب لفظ را روا می گذارد.

چنان روحی که جسد را در پایان سفر تا به هجوم کرکس های بی پایانش وانهد.

در فراسوهای عشق

ترا دوست می دارم در فراسوهای پرده و رنگ

درفراسوهای پیکرهایمان

با من وعده ی دیداری ده

ای غریبه اشنا...

بــا هوس عاشــق آن چشمـه نوریـم هنـــوز            وای و صـد وای کزین مرحله دوریم هنـــوز

دیگــران رهسپـرثـابت سیــاره شدنــــد                 مـا بریـن خـاک سیـه مست غروریـم هنـــوز

نـه کمـال ازدگران ونـه نقصـان در خویش              ای زمـان آینه بگــذار که کـوریم هنـــوز

زنـده کش بـوده و بـا مـرده پرستـی شادیـم              ایـن گـواهیست که مـا طـالب گـوریم هنـوز

تکیـه بـر کـار پـدر کـرده و بیـکار شدیـم                 خــرم از فاتحــه اهــل قبـوریــم هنـــوز

دوزخـی تـا نبـود سـوی عبـادت نـرویــم                   چـه توان کـرد کـه مـا طـالب زوریـم هنوز

راحت خویشتــن از دست قضـا می جوئیـم                تشنـه لب بـر سر ایـن برکـه شوریـم هنـوز

گفته بودی که چرا محو تماشای منی

                    وانچنان مات که یک دم مژه بر هم نزنی

                              مژه بر هم نزنم تا که زدستم نروی

                                          ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی

عقـربـه ها ، تمـام سنگینـی خـود را به عصـر کشانده انـد .آفتـاب درست در نقطـۀ تلاقـی پنجـره و صورت

رنگ پریـدۀ دیـوار، عجب دلربائـی می کنـد .

و سکـوتی سنگیـن که خیلـی هم غریب نیست مـرا درحجـم فضـای اطاقـم مـی چرخانـد .

امـروز اشتهـای وقت بــرای هضـم یک حس لطیـف ، روبه افزایـش است .تـا تمـام شدن جوهـر ایـن قلـم و

خلاصـی عقربـه از چهـار چوب سـاعت ، فرصتـی بـرای نوشتن خـواهم د اشت!

امـروز چـون روزهـای گذشتـه ، کاغـذ مـن رژیـم کلمـات گرفتـه و هـر واژه ای را نمـی بلعـد ...خصوصـاً

 واژه هـای پـر انرژی را...!؟

در خاطـرۀ زایش تولـد هـر انسان، خاطــره عمیـق تری به نـام عشــق مـوج می زنـد که گـاه آنقـدر دور دور

است کـه نمی بینیـم و گـاه آنقــدر غبـار آلـود که فرامـوش می کنیـم ایـن رویش در بکـرتریـن هــوای ممکن بـوده

 است .

اینگـونـه به تـو نزدیـک مـی شوم ، تـو خاطــرۀ اولیـن بلـوغ عشقت را بـه یـاد داری ؟ آن هنگــام که لرزش

 دستهــایت را پنهـان می کردی و نگاهت را به زیر چتری از بـاران تفکـّر پنهـان !

بـا اینکه نمیبینمـت ، نمــی شناسمت ، مــی نویسم تــا بخـوانی ...

بگـــو آیـا شـده نگـاه به عشــق آبستنت را، در خاطــره یک عصـر بـارانی جا بگـذاری؟!

خودت را چطــور؟ نگـاهت را نیـز ، دلـت را هم ؟ تـو چقــدر شبیـه منـی ...بی آنکـه بشناسمـت .

قبــول کنیم مـا گـاه در تورق لحظـه های شادمــان ، زحمت شکـل گیری اتّفاقـی ر ا فـراموش مـی کنیـم و اگــر

 این اتّفـاق عـزیـز ، عشــق باشـد ، بایـــد بترسیــم که دور دور شده ایــم ، آیـا از حقیقـت مـاجرا عقب مانده ایـم؟

شانـه هـای عقربـه از سنگینـی زمــان بـه درد آمـده ، بایــد سـاعت و عقربـه را به واسطـۀ حســی

 انسـان دوستانــه آشتــی دهـم .

ســاعت دیـواری مهمــان دیـوارست و چـه تحمّـلـی دارد این دیــوار زیر نگاه معنی دار آفتـاب و چـه کودک

مـی شود گاه ، وقتـی از نیـازش به آفتـاب بی هیچ بهانـه سخن می گویـد .

بوسـۀ گـرم آفتاب بر سینـۀ دیـوار و بستـر صـاف دیـوار بـرای انعکـاس شعـاع نـور ، خـود قصــه ای عـاشقانـه

 ست ، از عنـاصر طبیعت کـه در بیشتـر مـوارد از منظـر ما عـادیست بدون هیچ درنگی فراموش نکنیم ،

 طبیعت خود کجاوه است که رویای عشق را اقلیم به اقلیم مـی پراکنــد .

راستـی نگفتـی ؟ اوّلیـن بلـوغ عشقت چـه رنـگی داشت ؟

بـه خـودت نگـاه کن ، چـه تنهـا می شـوی ، وقتـی تـو هستـی و پیش رو تلخـی حـوادثی ست که قـرابتـی بـا عشـق

 نـدارنـد ، تــو هستـی و بینشــی کـه تــو را ختــم می کنـد بـه ایـن جملـــه :"نفست بــه عشـق زنــده بـاد "

در فرصتهــای کـم روز، در هـــر مــوردی کــه به خاطــر بیاوریــم ، نیازمنـد بـر تخت پــادشاهـی نشستـن

عشقیـم در فراســوی ذهــن .

امّــا ، مـا عجیب گـره خـورده ایـم بـه گذشتـه و جـا مانـده ایـم از روزگـاران پس پشت نهـاده ، در تکامـل تمـدّن ،

 آدمـی قـدم بـه پیش نهـاده و دریافتـه که دوستت دارم ، بـه هـزار و یک معنـای واژگانـی تعبیـر مـی شود .

پس بیشتـر سفـر آغــاز کـرد ... بـا انگیـزۀ عشـق کـوه کنـد و رقیب بـر زمیـن فکنـد تـا حـادثۀ عشـق را در یابـد

 که شیــریـن ، عـاشقـی چـون فــرهــاد دارد و فـرهـاد، دلتنگـی چــون او ...

تمـدّن رفتـه رفتـه، آدمیـان را متمـدّن کـرد . غـرور بـه داد تمـدّن رسیـد .

بیـان واژه سخت شـد .

دیگـر" دوستت دارم "را بـه بهانــه سـاده نمـی تـوان گفت و دلپذیـر نیسـت !

ازیـن رو حسرت مــی خـورم که آدمـــی بایــد در دورۀ خاطـره انگیـز بلـوغ عشـق کــاری می کـرد کــارستـان!

امـروزه دیـگر نمـی شود بـدون تب و تـاب ، بـدون کـارت تبریـک ، روبانهـای چنـد متـری ، کـاغذهـای معطّـر

 و پیغامهـای مخـابراتــی به کسـی گفت "دوستت دارم "

مــا تغییــر کرده ایـم ، نیمـی امروزی نــو ، و نیمــی کهنــۀ جــامانــده!

حــال تــو بگــو؟! ...اولّیــن بـلوغ عشقـت چـه رنگـی بـود ؟

نکنـد آنقــدر دور شــده ای کـه نمـی دانـی از چـه حـرف مـی زنیـم ؟

حقیقـت هـر چیـزی ، بخشـی تپنـدۀ آنسـت.

درود بــــــر کسانـی که خـاطـره و خـاطـره هایشـان رنـگ حقیقـت دارد .

رنگـی ثـابت و بـدون تغییـر . حقیقـت مـا آدمهـا شایـد پذیـرش عشـق است در طـول سالیـان .

حقیقـت اولّیـن حضـور عشـق وقتـی گفتیـم "بســم اـلِِّلـه اـلرحمـن الـرحیـم " حقیقـت اولّیـن اقــرار کـه دریافتـه ایم

 عشـق بسیـار در ذرّه ذرّۀ کائنـات است .حقیقـت درک اولّیـن بـر خورد ، اولّیـن نگـاه و اولّیـن دوستت دارم و

آبــی تـریـن آسمـان ، حقیقـت چنـد گانـۀ آدمـی ...!

خدایــا توانـی ده که حقیقـت و واقعیّـت را بــه هـم بپیـونـدم و در پـس آن رنگـی کـه تـابلـوی حضــور تـو را

بیارایــم و در پـــی اش حسّـی کـه بـه خاطـرم آورد تـو اولّیـن خـاطـرۀ بلـوغ عشقـی ، آنگـاه کـه گفتم :"بـه نام تـو

 ای زیبـاتـــــرین آغــاز"

گــاهی وقتـــا تــو به دلواپســــــــــــی عادت می کنـــی

به گلــــــــــــای قرمز کـــــــــــــــاغذی عادت می کنــــی

دل مـی بنـــدی بـه هـــوای غربت و یــادت مـی ره

اونهمـه خاطــره ، بـه بــی کسـی عـادت می کنـی

مث اون پـرنــده کـه اسیــــر دست قفســــه

گاهـی وقتـا دلتــو به آب و دون خوش می کنی

بـه گــلا و آینـــه های رنگـــی تـوی قفــس

دلتـو به آدمـــای مهـربـــون خــوش مـی کنـــی

امــا گاهـی کـه دلت خــواب بهــارو مــی بینــه

می بینــی کـه خیلـی وقتــه دوری از پنجــره هـــــا

دوری و فاصلـــه قلبتــو اتیــش می زنــه

دوباره یــادت می آد تمـوم اون خاطـــــــــره ها

یــا مـی خواهـی ام زیـر همــان چتـری کـه پیشتـرها آفتـابـی بـود

یــا زیـر بــــــــارانی که نبـاریـده کـویـر مـی شد .

یــــــــــــا نمـی خـواهـی ام

امّــــــــا ،

فرصت بـــا تــو بـودن را از من مگــــــیر.

تـو که بـرای شب و دلتنگــی ، ترانـه دیـدار مـی سرائـی ، چــرا پنجــره را بـه یک آواز دعــوت نمی کنـی ؟

چـــرا به واژه هائی کـه از آسمـان مـی بارد گـوش فـرا نمی دهـی؟

چـــرا در پـی لحظـه های بـی ستـاره ای ؟

چـــرا آسمـان آبـی نگـاهمـان را با دیـداری تـازه آشنـا نمـی کنـی ؟؟؟

آوازه جمـال و کمـال دختر خانـوم زاغی درجنگل پیچیـده بـود .

پرندگـان از هـر جنس و هـر طبقه خواستـار و خواستگـار او بودنـد .

روزی مـادرش با او به مشـورت نشست کـه : "دختـرم فـاخته با طـوق زیبـایش طالب توست و هـدهـد به تـاج

 جواهـر نشـانش می نازد . کبوتـر به بـرتـری نـژاد و

خـانواده اش افتـخار می کند و همـا از سایـه مبـارک و خجستـه اش سخـن مـی گوید.

ازین میـان جغـدی هم خواستگـار توست .

اگـر نظر مـرا می خواهـی برای تـو از همـه بهتر جغـدست چـرا که کـاملا گوش بـه فرمـان توست و اگـراز تو

 کتک هـم بخورد دم بـر نمی آورد .

به هـر حـال انتخـاب با توست ."

دختـر خـانوم زاغی گفت :ای مــادر عـزیـز

شوهـری که تـا این حد خـوار و خفیف باشد چگونـه مــرا سربلنـد خواهـد کرد ، و آنانکـه قلبشـان از حسب و 

 نسب و مـال و زیبائـی و غـرور خـود پراست ، چـه جائی بـرای دوست داشتـن مـن در دل خود بـاز می کنند .

مـادر عـزیـز! اگر نظر مـرا مـی خواهـی مـن زاغ همسایـه را بـر همگـان ترجیـح

مـی دهم چـرا که هـم او مـا را می شناسـد و هـم مــا او را .

"بر گرفته از کتاب مرزبان نامه"

انچــه مـورد غفلت قــرار می دهیــم غالبــا تهدیــد امــیز تر از اشتبـاهیسـت کــه

مــرتکب ان مــی شویــم .

سرانجــام عشــق از فرسودگــی مــی مـیرد ازینکه تغذیـه نشـود .

وقتـی مـی میرد که یک یا هـر دو طـرف ازان غـافل شونـد و از احیـا کـردن ان باز مـانند.

از تناقضهـای عشــق اینست که اغـلب کسانــی را کـه بیشتـر دوست داریـم بیشتـر

مـی ازاریم.

ومبـارزه با غـرورشانیـم .

گـاهـی معیارهائـی را بـرای ارزیابـی انـها بکـار می بریــم که حتـی بر خودمـان نیز

روا نمـی داریم.

بـد نیسـت بخواهیـم انـها را کـه دوستشـان داریـم همیشـه بهترینهـا باشنـد امـــــــــا:

ایـن امـر را هـرگـز با جــاری کردن سیلـی از انتقادهــای منفــی گرایـانـه نمی توانیـم

تحقـق بخشیـم.

در شبـی که با تمام دلتنگی , پیرهـن سیاهی به تن کرده و دلـی مانند قفس تاریک , که چند

روزیست خبـر از آواز چکاوک ندارد همـراه بودم و با سکوتـی دل فریب کنار پنجـره

کوچـه پس کوچـه های تنهائیـم که از هـر کـدام گلهـای اقاقـی سر به فلک کشیده نشسته بودم

و ایـن خط انتظارجـاده های بارانـی ست که میزبـان نگاه خستـه و غم آلود مـن بود و چـراغ

آسمانـی که باران سرازیر شده از دیـده ناودون را مانند قطـرات شبنم تبلـور می داد .که سر

آغـاز آن از تختـه سنگی صورتم بود .

وقتـی که مهمـان بـاران دیده می شـد و با آن همسفــر و از آن سو پیکهـای مـرا می نواخت در

بر گشت آنها از پـل گونه هایـم هیچ تمایزی نبـود وقتی سقوط قطـران شبنـم سنگفرش پائیـزی

(چنان ارزویم بر اورده باشد که سعادت ارزویم نباشد .)

" امین "