وعــــده ما لب دريـــا

مــــــرا دوست داشته باش

تاريخ: 86/04/30 ساعت :10:40 قبل از ظهر

به شوق ديدار تو

گيسوانم را شانه مي كنم

و دستهايم را پر از بهار و آواز

تو

چون عطر نارنج هاي شمال خاطره انگيزي

چون رقص برگ بر رودخانه مواج و به ياد ماندني

تو

با روشنائي چشمهايت

دمادم ستارگان را فرو مي ريزي

خوابهاي مرا روشن مي كني

و خواب هاي هر شب مرا شور انگيز تر

چراغ چشمهايت را روشن كن تا

زمين در تاريكي نميرد

پرندگان در ساحل يخ زده گرم مي شوند

و منهم لبخند تو را تقسيم مي كنم

يك قسمت لبخندت براي بچه ها

و باقي براي من

بوسه هايت را روي گلهاي يخ مي ريزم

و تمام باغچه ها ي بنفشه را به مهماني تو دعوت مي كنم

وقتي تو بيائي

ابرهاي خاكستري روي دستهاي من جان مي دهند

و كلمات من بوي باران مي دهند

اگر تو نيائي

جغرافيا را عوض مي كنم

جلگه ها و رودها را در هم مي ريزم

صداي آبشار را خاموش مي كنم

و تمام شادي هايم را فردا با تو تقسيم مي كنم

دلتنگي هايم را زمزمه مي كنم و به باد مي سپارم

غربتم را با گل خار هم نوا مي كنم

گل خار را به گوشه اي از پيراهنم مي دوزم

نفس هايم را مي شمرم

اشك هايم را دانه دانه برروي برگهاي خشك پائيزي مي فشانم

غمي كه در گلويم پنهان است

به ضجه تبديل مي كنم

هياهوي را در اشكهاي بي صدايم دنبال مي كنم

اگر فردا پايان من است

مي خواهم تا صبح با نام تو زندگي كنم

فصل ها را با تو مي خواهم

درخت ها را با تو

نسيم ها را با تو

اگر از من دور شوي

همه جاده ها را جا بجا مي كنم

كوهها و سبزه ها را در هم مي ريزم

پس همسايه من باش

و مــــــرا دوست داشته باش

نوشته شده توسط یاسمــــن | موضوع: حرفهای تنهائی | لينک ثابت |

مـــــادرم روزت مبارك

تاريخ: 86/04/13 ساعت :9:3 بعد از ظهر

در بياباني دور كه نرويد جز خار كه نتوفد جز باد كه نخيزد جز مرگ

كه نجنبـــد نفســي از نفســي خفتـه در خاك كســي

زيــر يك سنـگ كبــود در دل خاك سياه مي درخشد دو نــگاه

كه به ناكامــي ازين مخفيگاه كرده افسانـــه ي هستـــي كــوتاه

باز مـــي خنـدد مهـر باز مي تابد ماه

باز هم قافله سالار وجود سوي صحــراي عـدم پــويد راه

با دلــي خسته و غمگيــن همه سال دور ازين جــوش و خــروش

مـــي روم جانب آن دشت خمـــوش

تا دهم بوسه بر آن سنـــگ كبــود تا كشم چهـــره بر آن خاك سيـــاه

و درين راه دراز مي چكد بر رخ من اشك نياز مي دود در رگ من زهر ملال

منـــم امروز و همان راه دراز منم اكنـــون و همان دشت خمـــوش

مـــن و آن زهــر ملال مـــن و آن اشك نيــــاز

بينم از دور در آن خلوت ســـرد

در ديـــاري كه نجنبـــد نفســــي از نفســــــي ايستاده ست كســــي

روح آواره كيست ؟ پاي آن سنـگ كبود كه درين تنگ غـروب پرزنان آمده از ابر وجود

مي تپد سيــنه ام از وحشت مرگ مي رود روحم از آن سايه دور

مي شكافد دلم از زهـــر سكوت

مانده ام خيره به راه نه مرا پـــاي گريز نه مـــرا تاب نــگاه

شرمگين مي شوم از وحشت بيهوده خويش سرو نازيست كه شاداب تر از صبح بهار

قــد برافراشته از سينــه ي دشت

سر خوش از بــاده تنهائــي خويش چشــم در راه مــــن است

شايد اين بنـــده ي صحــراي عدم با منـش يك سخن است

مـــن در انديشه كه اين ســـرو بلند وينهمه تازگـــي و شادابـــي

در بيابانـــي دور كه نرويـــد جز خار كه نتوفــد جــز باد ....

غــرق دريــن ظلمت ايــن راز شكفتــم ناگــاه

خنــده اي مــي رسد از سنــگ به گوش سايه اي مـــي دود از سـرو جدا

در گــذرگاه غروب در غم آويــز افق

لحظــه اي چند بهــم مي نگريم سايه مي خندد و مي بينــم واي

مـــــــــــــــادرم مي خنـــدد

مادر ، اي مــــادر خوب

اين چه روحي ست عظيــم

وين چه عشقـــي ست بــزرگ كه پس از مــرگ نگيــرد آرام

تن بيجـــان تو در سيـنه خاك به نهاليكه درين غمكده تنها مانده ست بــاز جان مي بخشد .

قطره خونــي كه به جا مانده در آن پيكــر سرد ســـرو را تاب و توان مي بخشد .

شب هم آغوش سكــوت مي رسد نرم ز راه

مـــن از آن دشت خمــوش باز رو كرده به اين شهــر پر از جوش و خروش

مي روم خوش به سبكبالـــي باد

همـــــــه ذرات وجــــودم آزاد

همـــــــه ذرات وجــــودم فرياد

نوشته شده توسط | موضوع: مـــادرم روزت مبارك | لينک ثابت |

منوي اصلي

آرشيو مطالب

آرشيو موضوعي

پيوندها

پيوندهاي روزانه

آمار وبلاگ

طراح وبلاگ