www.irLearn.com

ذهنم تمام فلسفه های تاریخ مصرف گذشته را

- که من ظالمانه به خوردش داده بودم -

                                               قی کرده بود .

منطقم ،

به خاطر پافشاری و ایستادن روی حرفش

                                               واریس گرفته بود .

و روحم ،

از حادثه دلخراش عشق

                        زخم برداشته و

                                        چیزی به مردنش نمانده بود .

و من میان اینهمه بیمار

                          تنها ،

                                جراحی اینهمه آشفتگی را

                                                       بر عهده گرفته ام.

و پیوند می زنم

                  درد را با عشق

                                  دغدغه را با زمان .

دلم گرفته است

دلم عجیب گرفته است حدود ثانیه ها تنگند .

و تنفس هوای سنگین ،

                      ریه های قلبم را

                                       آزرده است.

           و من از تصور مرگ

                                  هیچ نگران نیستم .

به پنجره های بسته پناه برده ام

                                که روزی

                                          تمام تنهائیم را قاب گرفته بود

و تصویر مکرری از خودم

                روی شیشه های التهاب

                               نشانده بود .

دیوارها را به سکون سپرده ام

نه ، سکون را به دیوارها سپرده ام

ووو غربت تمام یک عمر پوچ را

                                    روی سفیدی کسالت آورش

                                                          های های

                                                                   گریه می کنم .

لحظه ها با من مهربان نبوده اند

                                    و رفته اند

   مثل تمام فرصتهائی که داشته ام

                                و احمقانه

                                       از دست  داده ام

دلم گرفته است و تمام نبودن یک عشق را

                                               سخت ضجه می زند .

کمی مرا ببوس

تارانتیست از تارانتولا زهر میخورد و برای دفع زهر دچار جنون رقص میشود تا زمانی که زهر از بدنش خارج شود...
مثل من!
من هم رقصیدم و رقصیدم و رقصیدم...آن قدر رقصیدم که از نفس افتادم.
از نفس افتادم...
نشستم و خیره شدم.به پاهایم.به انگشتانم...در آینه به خود خیره شدم... از نوک انگشتان تاول زده ی پاهایم، زهر عشقی مسموم بیرون زد...
و بعد آسوده خوابیدم... خوابی بی رویا.
هنگامی که برخواستم،تشنه بودم.درد رقص در پاهایم پیچیده بود.انگشتان زخمی ام گزگز میکرد.کسی به من جامی داد...قطرات نقره ی محبتش را چشیدم.
زهر نبود

بزرگترین اشتیاق پنهان ذهن من هنر عکاسیست.عکاسی یعنی ثبت لحظاتی که جز در لحظه ای سکون یافته ،در باقی اوقات خارج از دید موشکافانه اند.دوربین لنز فلش...نمیدونم چرا همت پیگیری این علاقه ی مهم رو ندارم...

اما میدانم که بالاخره روزی گوشه ی از خانه را تاریکخانه ای کوچک خواهم کرد و در تاریکی سرخ رنگش لحظات از دست رفته را برای همیشه در زمان منجمد میکنم...کسی نیست مرا کمی هل بدهد؟!زمان در حال از دست رفتن است...