www.irLearn.com

شما به یقین تاکنون بارها ، نام " گلادیاتور " را شنیده اند ، و یا شاید حتی ، شمّه ای از وضع زندگی و رفتار آنها را ، در فیلم یا فیلمهائی ، نیز دیده اید .

گلادیا تورها ، دسته ای از خوش اندام ترین و نیرومند ترین بردگان ، درروم باستان ، بوده اند که آنان را بر

می گزیدند و در آموزشگاهائی مخصوص ، به پرورش رزمی آنان می پرداختند .

گلادیاتورها ، تنها در صورتی می توانستند ، از آزادی برخوردار شوند که بر رقیبی نیرومند و گلادیاتور دیگری ، در نبردی خونین و تن به تن ، که به منظور تفریح اشراف رومی تر تیب داده می شد ، چیره شوند .

( زندگی یک گلادیاتور ، تنها بستگی به مرگ پر فاجعه ی رقیب وی داشت . )

بدین ترتیب ، ناخواسته ، تربیت و شرایط بسیار دشوار رقابت آمیز حیاتی یک گلادیاتور ، وی را ناگزیر می ساخت تا " زندگی خود " را در " مرگ دیگری " جستجو کند .

متاسفانه هر کس ، با هراس فراوان از شکست ، و امید ی بسیار ناچیز به موفقیت ، به خاطر تحصیل ، همسر گزینی ، و یا انتخاب شغل ، ناگزیر از شرکت در مسابقه گردد ، به زودی در اعماق قلبش نسبت به دیگر رقیبان ، احساساتی شبیه به احساسات گلادیاتورها ، ریشه خواهد کرد .

هر زندگی رقابت آمیز و رقیب پرور ، و هر اجتماع که سازمان آن بر اساس سبقت جوئی و رقابتهای شدید و افراطی بنیان گذاری شود ، محیط مناسبی برای پرورش " خوی گلادیاتوری " یعنی کینه توزی ، تک روی ، رشگ ورزی ، و ناسازگاری به شمار می رود .

در" ادبیات عامیانه "ی ما می گویند :

روزی مردی بر مزار کسی نشسته بود و اشک می ریخت . لیکن مدتی بعد ، یکباره از جای خود برخاست و بر آرامگاهی که تا لحظه ای قبل بی تابانه بر آن اشک حسرت می ریخت ، ناسزا گویان از فرط خشم و کینه ، لگد کوبید. بینندگان از مشاهده ی این صحنه ، در حیرت فرو شدند . از آن میان یکی راه بر مرد سوگوار کینه توز گرفت ، و از سبب رفتار متضادش جویا شد .

وی در حالیکه بر مزار مورد مهر و کینش می نگریست ؛ چنین پاسخ داد :

_ اینجا آرامگاه تنها فرزند دلبند من است که ناکام ؛ با دلی آکنده از حسرت ؛ در آغاز جوانی ، دیده از جهان بر بسته است ؛ من چگونه می توانم بر مزار او ، از دیدگان به جای اشک خون نبارم ؟؟؟

مخاطب حیرت زده ، با شگفتی بیشتری می پرسد :

- پس چرا اینگونه از روی خشم ، بر مزار لگد زدی و به او دشنام دادی ؟

پدر داغدیده چینی بر پیشانی فکند و گفت :

- آخر او " رقیب " من بود ، با من همچشمی می کرد ، و سالها با کارهای رقابت آمیز خود مرا رنج داده بود. چگونه می توانم ، از رقیب بی انصاف خویش ، بیزار نباشم و به او دشنام ندهم ؟؟؟

در تمام " جلوه های رقابت " در تاریخ ، در شعر ، در ادبیات عامیانه ، و در زندگانی روز مره ، به روشنی و صحت کامل ، اساسی ترین عنصر زیانمند رقابت ، یعنی " دشمن کامی " و کینه توزی نسبت به رقیب دیگر دیده می شود .

عواطف دو رقیب ، عموما پیوسته نسبت به هم خصمانه تر و روابطشان ، در نتیجه تیره تر و خطرناکتر می شود .

عواطف دو رقیب اندک اندک ، به صورت عقده و کلاف سر در گمی از عنصرهای آزار دهنده روحی ، مانند ترس مزمن ، خشم ، رشگ ، میل به سرکوبی و انتقام جوئی نسبت به یکدیگر در می آیند .

اینگونه عواطف ناسالم خواه و ناخواه ، در رفتار و اعمال رقیبان نیز منعکس می شود ، و آنرا به قضاوتها و کارهائی گاه بسیار شتابزده ، نسنجیده ، مضحک ، توهین آمیز و حتی خطرناک - هم برای خود و هم برای دیگران بر می انگیزد .

خود نمائی ، رهائی از زبونی ، برتری طلبی ، سبقت جوئی ، پیروزمندی و غلبه بر دیگران که در " رقابت " نهفته است ، از اساسی ترین خواستهای بشر است . طبیعت به وسیله ی رقابت ، در عرصه ی تنازع بقا به بی رحمانه ترین شیوه ها ، به انتخاب مناسب ترین رقیب برای زیستن می پردازد .

لیکن در عین آنکه حس رقابت ، در نهاد بشر نهفته است ، به هیچ وجه نمی توان آنرا تنها " محور رفتار اجتماعی"

انسان دانست . در بر ابر " تنازع برای بقا " " از تعاون برای بهتر زسیستن " نیز به سهولت ، می تواند بهره مند گردد .

سلام دوستای عزیز

دربارۀ گلادیاتور چی می دونین