www.irLearn.com

خود هیپنوتیزم ( رفتن به حالت آلفا )

برای انجام عمل خود هیپنوتیزم جهتد کسب آرامش روشهای متعدّدی وجود دارد. یکی از موثّرترین آنها به شرح زیر است : ابتدا سعی کنید که در محلّ آرامی نشسته و یا به حالت خوابیده قرار گیرید ، سپس نگاه خود را به نقطه ای در روبروی خود یا سقف متمرکز کنید . به خاط داشته باشید که نقطه ای را انتخاب کنید که حدّ اقل 20 سانتی متر بالاتر از خطّ افقی دید شما باشد . سپس با نگاه ممتد به آن نقطه ، چشمان شما به تدریج خالت سوزش پیدا می کند و احساس می کنید که تمایل به بستن چشمان خود دارید . در هنگامی که به این نقطه خیره شده اید ، می توانید با جملاتی مشابه جملۀ زیر خود را آمادۀ پذیرش حالت خلسه نمائید : " چشمان من رفته رفته سنگین تر می شود و احساس خواب آلودگی به من دست می دهد ". در این هنگام می توانید شروع به شمارش معکوس از 10 تا 1 نمائید و با شمارش هر عدد جملات تلقینی را با خود تکرار کنید : 10 ، حالا به تدریج حالت خستگی و خواب به من دست می دهد . 9 ، چشمانم احساس سنگینی و خستگی می کند . 8 ، تمایل به بستن چشمانم دارم . این شمارش و جملات تلقینی مشابه را تا آنجا تکرا کنید که به عدد 1 برسید . برای اینکه عمق هیپنوتیزم شما بیشتر شود ، می توانید از تصوّر نیز در کنار این شمارش استئفاده کنید ، مثلا پلکانی که به زیر زمین می رود در نظر بگیرید که با هر شماره یک پلّه از آن پائین می روید و به تدریج محیط اطراف شما تاریک و ناریکتر می شود . لازم به ذکر است که هر کجا احساس نمودید تمایل به بستن چشمها دارید ، مانع اینکار نشوید و آزادانه چشمهایتان ر ا ببندید و شروع به تکرار جملات زیر کنید : " اکنون من در حالت خواب هیپنوتیک هستم و احساس راحتی و آرامش دارم ، خواب من هر لحظه سنگین و سنگین تر می شود . با هر تنفسی که انجام می دهم ، عمق خواب من بیشتر شده و در حالت خوابی بسیار عمیق قرار می گیرم ." پس از اینکه احساس کردید بدنتان دیگر نیازی به این تلقینات ندارد ، شروع به ریلکس کرد ن و شل نمودن عضلات بدنتان کنید . برای اینکار از نوک انگشتان پاها شروع کنید و به تدریج کف پاها ، ساق پاها ، ران ها ، کمر ، سینه ، پشت ، دستها ، گردن و سر را شل کنید . نحوۀ کار به این ترتیب است که با هر دمی که انجام می دهید توجّهتان را به یکی از قسمتهای فوق متمرکز کرده و آن قسمت را در ذهن خود شل کنید و سعی می کنید با هر بازدم خستگیها و تنش های انباشته شده در آن قسمت را خارج نمائید . در انتها متوجّه می شوید که کلیه قسمتهای بدنتان به حالت بسیار شل و ریلکسی در آمده است . شما می توانید در هنگام این عمل از جملات تاکیدی نظیر جملۀ زیر برای تاثیر بخشی بیشتر عملکردتان استفاده نمائید : " با این تنفس تمامی خستگی رانهایم خارج می کنم و عضلاتم به حالتی بسیار آرام و شل در می آیند " بسیاری ترجیح می دهند که در هنگام دم و تمرکز بر روی یکی از مناطق بدن ، عضلات آن ناحیه را منقبض کرده و سپس در هنگام بازدم عضلات را منبسط و رها کنند . انجام این کار نیز به تاثیر هر چه بیشتر عمل رها سازی کمک می کند . می توانید پس از انجام همۀ مراحل ، به طور ناگهانی عضلات تمام قسمت های بدن را با هم به مدّت 5 ثانیه منقبض کرده و سپس رها سازید . اگر در انجام عمل " رهاسازی " بدن مبتدی هستید ، می توانید برای جلو گیری از سردرگمی در هنگام اجرای تکنیک ، ابتدا تکنیک را به ساده ترین شکل ممکن اجرا کنید ( فقط توجه بر روی منطقه و آزاد سازی ذهنی ) و سپس روش های تکمیلی استفاده از جملات تاکیدی ، تنفس و انقباض و انبساط عضلات را به تدریج در روزهای بعد روزهای بعد به آن اضافه کنید . پس از انجام این تکنیک بدن دچار رخوت بسیار زیادی شده و شما برای اجرای مراحل بعدی آماده هستید . حال هنگام تاثیر گذاری بر روی ضمیر ناخود آگاه است ، در این زمان به خود یاد آور شوید که " هم اکنون من در عمق خواب هیپنوتیک بسیار عمیق هستم و کلیه جملاتم مستقیما در ضمیر ناخود آگاه من درج شده است و تمامی دستورات به اجرا در می آیند ." می توانید قبل از شرطی کردن ضمیر نا خودآگاه جملاتی را برای آرامش بیشتر جسم و روحتان به خود تلقین کنید . مانند " هم اکنون من بسیار آرام و راحت هستم ، تمامی مسائل شخصی من حل شده است و اعصابی راحت و آرام دارم . من بسیار خوشبختم . تمامی کارهایم را به خوبی انجام می دهم و زندگی سرشار از آرامش و آسایش دارم " در این هنگام نوبت آن است که ضمیر ناخود آگاه خود را به حالت " شرطی " در آورید ، به این صورت که به طور مثال به خود بگوئید : "پس از بیداری ، هر بار که چشمانم به گل سرخی افتاد تمام ناراحتی هایم از من خارج شده و اعصابم راحت خواهد شد . " و این تلقین را حد اقل برای 4 الی 5 بار به طور آهسته و شمرده تکرار کنید . یکی از بهترین جملات تلقینی که با نام " خود تلقینی " شناخته می شود این جملۀ تاکیدی است که : " من هر لحظه و هر روز ، در هر جهت و هر زمینه بهتر و بهتر می شوم ." اکنون پس از رسیدن به آرمیدگی و جایگزین کردن جملات شرطی در ضمیر نا خود آگاهتان نوبت آن است که از حالت هیپنوز خارج شده و به آگاهی روزمره بازگردید . جهت بازگشت به حالت عادّی با خود بگوئید : " 1) حالا به حالت بیداری در می آیم . 2) تمامی حواس پنج گانه ام به حالت طبیعی خور باز می گردند . 3)بدنم بیداری خود را به دست می آورد . 4) احساس می کنم تمایل به بیدار شدن دارم و قادر به باز کردن چشمانم می باشم . 5) چشمانم در حال باز شدن هستند و کم کم قادر به حرکت دادن اعضای بدنم می باشم . و به تدریج پیش می رویم تا با شمارش عدد 10 کاملا به حالت عادّی برگردیم . این سیستم بسیار پیشرفته است زیرا با فرو رفتن به حالت الفا تلقینات انجام شده مستقیما بر روی ضمیر نا خود آگاه اثر گذاشته و ضمیر را مستعدّ پذیرش و انجام تلقینات و شرطی سازیها می کند.

یکی از تمرینات بسیار موثری که علاوه بر ایجاد تعادل در قسمتهای مختلف انرژی بدن ، سبب کاهش استرس

و اضطراب می شود را در اینجا توضیح می دهم .

برای شروع در محل مخصوص خود یا مکان ساکت و آرامی بنشینید . چشمهای خود را ببندید و سپس چند نفس

عمیق و آرام بکشید در ابتدا به حالت آلفای امواج مغزی دست پیدا کنید ( این روش را در پایان همین بحث

توضیح خواهم داد ) .

پس از ورود به حالت آلفا خود را درون یک دشت بسیار وسیعی تصوّر کنید و در آن برای مدّت کوتاهی قدم

بزنید . از هوای مطبوع و طبیعت اطراف خود لذت ببرید ، و به تدریج حالت آلفای خود را عمیقتر کنید .

سپس رنگین کمانی را در پیش روی خود فرض کنید .

(رنگهای رنگین کنان از پائین به بالا به ترتیب عبارتند از : قرمز ، نارنجی ، زرد ، سبز ، آبی ، نیلی ، بنفش)

در این هنگام به آهستگی و با نشاط زیادی به طرف رنگین کمان رفته و وارد رنگ قرمز آن شوید. تمامی

اطراف خود را در رنگ قرمز شفـافی ببینید . با تنفس خود این رنگ را به درون بدنتان بکشید . تا جائی که

سرشار از آن شوید . در هنگام عمل جملات زیر را تکرار کنید:

پس از آن این نور قرمز را متمرکز کرده و آن را در ناحیۀ چاکرای یک خود قرار دهید .

سپس به آهستگی به طرف نور نارنجی رفته و وارد نور شفاف نارنجی شده و به همان

ترتیب فوق با انجام چند دم عمیق فرض کنید که نور نارنجی شفاف و خوشرنگی وارد بدنتان

می شود . و در این حالت جملات زیر را تکرار کنید :

پس از اتمام این مرحله مانند مرحلۀ قبل نور نارنجی را در محل چاکرای دوّم خود متمرکز

کنید . حالا نوبت آن است که به آهستگی به طرف نور زرد رفته و با چند نفس عمیق نور

شفاف زرد را وارد بدن خود کنید تا جائیکه تمامی وجود شما را پر کند . هم اکنون با خود

بگوئید :

در این هنگام تمامی نور زرد را در محلّ چاکرای سه خود متمرکز کنید .

رنگ بعدی که وارد آن می شوید رنگ سبز روشن (چمنی ) است . تمامی اطراف خود را

مملو ازین نور زیبا و شفاف ببینید . با کشیدن نفسهای عمیق نور شفا بخش سبز را وارد وجود

خود کرده ، و بگوئید:

حالا نوبت آنست که تمامی رنگ سبز را در محل چاکرای چهارم خود متمرکز کنید .

سپس به طرف نور آرامبخش آبی آسمانی رفته ، و وارد آن شوید . انوار آبی را وارد بدنتان

کرده و به خود بگوئید :

سپس تمامی نور آبی را در محلّ چاکرای پنجم خود متمرکز کنید .

اکنون زمان آن رسیده که وارد رنگ نیلی شوید . ( آبی متمایل به بنفش )

همزمان با چند نفس عمیق ، خود را سر شار از این نور کنید و با خود بگوئید :

حال تمامی نور نیلی را در چاکرای ششم خود متمرکز کنید .

در مرحلۀ آخر به طرف نور بنفش رفته و وارد رنگ شفاف ، زیبا و سر شار از عظمت بنفش شوید . با چند نفس عمیق انوار بنفش را وارد کالبد خود کنید و تمامی وجود خویش را در نور بنفش ببینید . و با خود بگوئید :

در انتها این رنگ را در محلّ چاکرای هفتم خود متمرکز کنید .

حالا در آرامش بسیار زیاد و با حالتی سبکی و فارغ از هر گونه تشویش و نگرانی و در

کمال سبکبالی از رنگین کمان خارج شده به دشت وارد شوید ، و در پی آن با شمارش

معکوس اعداد از ده به یک از حالت آلفا بیرون آئید .

لازم به ذکر است که ، هنگامی که وارد رنگی می شوید ، تا آنجا که آن نور را حس نکرده و

ندیده اید از آن خارج نشوید ، و سعی کنید تا تمرکزتان را بلیشتر نمائید تا آن را حس کنید .

این مورد اهمّت بسیاری دارد و نشان دهندۀ بسیار ی از خصوصیّات شما است .

هنگامی مدیتیشن رنگین کمان بهترین اثر را بر روی شما دارد که رنگهائی که برای شما به

تصویر در آوردنشان مشکل است را نیز ببینید و آنها را حس کنید .

با تکرار این تمرین حدّاقل سه بار در هفته ، تعالی در سیستم انرژی بدنتان ایجاد شده و با

توجّه به تلقینات بسیار مفیدی که در هر رنگ می نمائید ، ضمیر ناخود آگاهتان با دریافت آنها

سعی در به اجرا در اوردنشان خواهد کرد .

به شما توصیه می شود که حتما این مدیتیشن را انجام داده و از مزایای آن بهره مند شوید .

رسیدن به مرحله ای از خاموشی فکر که روانشناسان این حالت را بی فکری آگاهانه یا ادراک نامحدود و فارغ شدن از خود می نامند که در یوگا به آن "سامادی "می گویند .

کسب آرامش ، تمرکز و انسجام روانی ، نیرومندی ، افزایش احساس خود کنترلی ، تنظیم فعالیّت غدد داخلی و ترشحات هورمونی ، هماهنگی بین دو نیمکرۀ مغز ، افزایش قدرت تمیز و تشخیص ، احساس صلح و دوستی و رضایت خاطر.

زمانی که استدلال می کنیم نسبت به محّرکات و محسوسات خارجی آگاهی و ادراک داریم و به خود آگاهیم ، این بیانگر بخش خود آگاه ذهن ماست .

امّـا به طور مثال ، وقتی می خواهیم خود آگاهی خاموش می شود و آنچه که از ذهن می گذرد ، چون رویابینی ، بیانگر بخش ناخود آگاهی ذهن است . در حالات عادی ما بیشتر عادت کرده ایم به کمک خود آگاهی و بخشهائی از نا خود آگاهی تفکر کنیم و از طریق استدلال کردن و تجزیه و تحلیل کردن وقایع و قیاس ، حل مسئله کنیم و این امر به کمک دو ابزار تفکر بینی کلمه (زبان)و تصور انجام می شود .

در حالت مدیتیشن ،تمرین کننده به آنسوی فکر (خود آگاهی و ناخود آگاهی) می رود. آن زمان است که تجربۀ شخصی تغییر کرده و این بار ذهن و آگاهی و شعور کلی که در بدو تولد انسان حتی قبل تر از آن در مولکول های DNA(رمزهای وراثتی که تمامی جریان رشد را کنترل می کنند .) وجود دارد همان نیروئی ست که منشاء خلاقیت و مکاشفه است .

برای رسیدن به این مرحله و این تجربه ، غفلت لازم است "فکر " خاموش شود و زبان و تصویر ناپدید شوند ، حتی اگر این تجربه کوتاه مدت باشد .

برای خاموشی و تجربه ای از آگاهی کل در مدیتیشن از یک وسیله ذهنی به نام مانترایا یا ذکر استفاده می شود .

برای سفر به عمیق ترین لایه های ذهن و افق اندیشه ، وسیله ای لازمست و این وسیله در مدیتیشن ذکر یا مانترایا است . ویژگی این اصوات اینست که چون کلمه و تصور مفهوم و معنی خاصّی برای ذهن ندارند بنابراین یک اثر خنثی روی ذهن می گذارند . لذا وقتی تکرار شوند به دلیل خنثی بودن تولید فکر نمی کنند و جریان فکر ، کند شده رو به کاهش رفته ، تا جائی که لحظاتی فرا می رسد که شخص احساس می کند هیچ فکر خاصّی در سر او نیست و خالی از فکر شده (خلاء یا بی فکری توام با آگاهی و هوشیاری)

وقتی چنین شد تجربۀ ذهنی شما تغییر می کند و این بار شناخت و دریافت بلا واسطه و و مکاشفه صورت می گیرد .

همانطور که یاد گیری و تمرین مدیتیشن می تواند بسیار مفید باشد در برخی موارد بر روی عدّه ای که دچار نوعی از اختلالات روانی هستند ممکن است مضر باشد .

از جمله مدیتیشن برای افرادی که دچار اختلال در ادراک ، مثل توهّم شنوائی ، بینائی یا حسی (فرد صداهائی را که واقعیّت ندارد می شنود ، یا چیزهائی که دیگران نمی بینند ادّعا می کند که می بیند یا احساس غیر واقعی از این دارد که انگار زیر پوستش با داخل بدنش حیوانات ریزی راه می روند و غیره) یا اختلال در تفکّر مثل بعضی از هذیان ها و یا حتی اختلال در شخصیّت و افسردگی شدید مضر است .

شیوه های مختلفی از مدیتیشن در سراسر جهان وجود دارد . ولی وجه مشترک آنها نشستن به حالت مربع و تکرار اصوات مخصوصی است که در یوگا به آن مانترا در ذن ژاپنی به آن باتسو و در ایران ذکر گفته می شود .

معنی یوگا وحدت و یگانگی است . یکی شدن انرژی های جسمی - ذهنی و روحی ، یکی شدن روح فردی با روح کیهانی.

اگر که ذهن به طور مداوم بی قرار و مضطرب باشد ، سلامت بدن به خطر می افتد ، و اگر بدن در شرایط نا مناسبی از سلامتی به سر نبرد وضوح ذهن و قدرت اراده کاهش می یابد .

یوگای کلاسیک به 8 قسمت تقسیم می شود که به آنها اندامهای هشتگانه یوگا می گویند که به ترتیب عبارتند از :

1- یاما 2- نیاما 3- آسانا 4- پرانایاما 5- براتیاها 6- دهارانا

7- دهیانا 8-سامادهی

این اصطلاحات و واژه های سانسکریت ممکن است در نگاه اوّل سخت به نظر آیند می توان آنها را به ترتیب :

1- پرهیزها 2- واجبات 3- حرکات و وضعیتهای بدنی 4- اعمال تنفّسی

5- پس زدن افکار 6- تعلّق و مراقبه 7- خود شناسی و اشراق

یوگا یکی از راه های تقویت دفاع طبیعی بدن است . یکی از امتیازات یوگا آزاد سازی تنش های نفوذ کننده در سیستم عضلانی - اسکلتی بدن است . صرف وقت برای رها ساختن بدن ،کلید سلامتی بدن است .

متخصصان غربی بر این باورند که یوگا به دو طریق درمان می کند ، اولّین راه :

ایجاد آرامش و ریلکس شدن فرد است.آرامش عمیق قوی ترین شفا بخش است .

راه دیگر، تشدیدحرکت خون در ارگانها و اعضای بدن و رسانیدن موّاد مغذی بیشتر به اندامهاست . علاوه بر آن با انجام تمرینات تنفسی (پرانایاما) ذهن آرام شده و اختلالات ناشی از نا خالصیهای بدن کاهش می یابد .

یوگا به میزان چشمگیری به عملکرد سیستم غدد درون ریز تاثیر می گذارد . از نقش مهّم غدد درون ریز که هورمونهای استرس زا را در مواقع استرس ترشح می کنند آگاهیم .

اختلال در هر یک ازین غدد می تواند به از هم گسیختگی تمامی سیستم بینجامد .

آساناها در سیستمهای مربوط به همۀ قسمتهای بدن مانند گردش خون ، اعصاب ، تنفس و گوارش همهنگی ایجاد می کنــد .

نفوذ ظریفی که آساناها اعمال می کنند از بدن پرانیک یا غلاف انرژی ناشی می شود .

بدن پرانیک عهده دار بخش آن چیزیست که بیوپلاسما یا پرانا نامیده می شود ، و اوّلین بار شخصی به نام" کرلیان" از آن عکسبرداری کرد .

این انرژی در درون و اطراف بدن در مسیر های عبور انرژی در حرکت است و در اطراف بدن هاله را ایجاد می کند .

1- آرامش حرکات 5- زمان( ترجیحا صبح )

2-تمرکز بر حرکت 6- لباس (ترجیحا سفید و راحت )

3- ماندن در وضعیت 7- ترتیب تمرینات

4- تنفس 8- استحمام ( قبل از شروع تمرینات )

واژه ای عمومی است که به هر روشی که شخص برای رهائی از افکار مزاحم به منظور ارتقاء ذهن به سطحی بالاتر و متفاوت تر یا رهائی از افکار دنیوی انجام می شود اطلاق می گردد.

مدیتیشن باعث می شود که مشکلات رفته رفته اهمیّت خویش را برای شما از دست بدهند . اصولا برای این اشخاص که عادت به مدیتیشن دارند مشکلی به آن صورت که برای دیگران تظاهر می کند، وجود ندارد.

مدیتیشن "بودن" است بودنی شادمانه و سر زندگی .

زیرا هسته هستی شادمانیست . مدیتیشن روشی است برای رسیدن به کلّ هستی .

مدیتیشن یعنی شاد بودن در حضور خویشتن و در وجود خویشتن .

در مراقبه و در تنهائی ، روزی به ارزشهای موجود در تنهائی پی خواهید برد .

این تنهائی گریز از مردم نیست ، بلکه خلوت نشینی پر برکتی است برای رسیدن به آرامش موجود در عمیق ترین قسمتهای وجودی خودتان .

ساعات معیّن این حسن را دارد :

مکانیسم بدن در همان ساعت معین انتظار آن حالت را دارد ، درست مثل غذا خوردن و خوابیدن . امّا این روش برای اوایل تمرینها بسار خوبست و گرنه پس از چندی برایتان فرقی نمی کند و آن زمانست که رفته رفته آرامش و آسایش پدیدار شده و عشق در شما شکوفا می شود .

در اکثر روشها پیشنهاد می شود که دو بار مدیتیشن هر بار به مدّت 15-20 دقیقه در روز مناسب و کافی است . خیلی از افراد یکبار صبح زود و یکبار هم در غروب این کار را انجام می دهند . امّا مناسبترین زمان قبل از طلوع خورشید است.

مکان انجام این عمل خیلی مهّم است ، زیرا هر عملی امواج خاص خود را دارد و در صورت رعایت کردن این اصل ، شما درین مکان به مدیتیشن عمیق تر و آرامتری دست می یابید .

به همین دلیل است که برای نیایش و دعا کردن نیز محلهای اختصاصی مانند مسجد و کلیسا در نظر گرفته شده است .

دستۀ اوّل : مدیتیشن های تمرکزی

رستۀ دوّم : مدیتیشن های غیر تمرکزی

مدیتیشن های تمرکزی: درین روشها سعی در تمرکز کردن ذهن و توجّه بر مطلب یا موضوع خاصی داریم ، تا به این وسیله تنها یک تفکّر در یک زمان وجود داشته باشد .

مدیتیشن غیر تمرکزی: درین روش به آزاد سازی ذهن می پردازیم . در حقیقت در خلال یک عمل آگاهانه ولی غیر فعّال تنها ناظر بر گذر مداوم احساسات ، تصاویر ، افکار، بوها ، اصوات و...در ذهنمان باقی می مانیم بدون آنکه درگیر آنها شویم .

بهترین قدم در شروع یاد گیری مدیتیشن ، تنفّس به شکلی است که منجر به افزایش آگاهی و آرامش می شود .

در محلّ به حالت راحت قرار بگیرید تا بدنتان حداقلّ علائم آشفته را از خود نشان دهد . یک ساعت را طوری تنظیم کنید که بدون حرکت دادن سرتان آنرا ببینید (اگر احساس عدم آرامش می کنید ، با چشمانی باز این کار را انجام دهید .)

توجّه خود را معطوف جریان ریتم تنفستان سازید . حال در هنگام بازدم هر بار که نفستان را بیرون می دهید آنرا بشمارید . یک برای اوّلین نفس دو برای دوّمی سه

بر ای سومی و ... این چرخه را برای یک ربع تکرار کنید .

هدف اینست که فقط همین عمل را انجام دهید و هیچ فکر یا کار دیگر را انجام ندهید .اگر افکار دیگری وارد مغز شدند فورا متوجّه این حقیقت شوید که از راه منحرف شده اید سپس توجّه خود را به آرامی اما با قدرت به کارشمارشتان بازگردید .

لازمۀ اینکار تمرین و ممارست است .

هنگامی که فرذدی برانگیخته ، برانگیخته ، وحشت زده و مضطرب است ، نفس کم عمق ، سریع و غیر یکنواخت می شود . از طرف دیگر هنگامی که ذهن متمرکز و آرامست تنفّس کند تر ، عمیق تر و منظم تر می شود . به همین دلیل جهت متمرکز ساختن ذهن بر روی ریتم تنفّس ، دم و بازدم یکی از روش های طبیعی مدیتیشن است .

هنگامی که مدیتیتور (شخصی که مدیتیشن می کند) ذهنش و آگاهیش را بر روی تنفبس متمرکز می سازد ، و به تدریج جذب دم و بازدم خود می گردد و نفس ،هسته تر و عمیق تر شده و ذهن آرامش بیشتری پیدا می کند .

تکنیک های مدیتیشن

برای مبتدیان بهتر است که در ابتدا اذکار را با صدای بلند بگویند ( ذکر جلی ) سپس به صورت نجوا و آنگاه تنها در ذهن ( ذکر خفی ) تا آنکه ذکر ذهنی هم ناپدید شود . اگر دیدید فکرتان جای دیگر رفت با آرامش ذکرتان را از سر گرفته و به مدیتیشن خود ادامه دهید .

موسیقی درمانی : مناسب ترین موسیقی برای فعال کردن این چاکرا ، موسیقی با ریتم یکنواخت و موکّدی دارد . از صداهای طبیعت نیز برای هماهنگ کردن چاکرای اوّل بهره بگیرید .