وعــــده ما لب دريـــا

هميشه منتظر خبری خوش، خوابهای ترا مرور می‌کنم

گاه در بستر خويش، پهلو به پهلوی گريه که می‌غلتم،

با من از رفتن، از احتمال

از نيامدن، از او، از ستاره و سوسو سخن می‌گوئی.

شانه به شانه‌ی من

با من از دقيقه‌ی زادن، از هوا، از هوش،

از هی بخندِ هفت‌سالگی سخن می‌گوئی.

خدايا چقدر مهربانی کنار دستمان پَرپَر می‌زد و

آينه نبود تا تبسم خويش را تماشا کنيم.