وعــــده ما لب دريـــا

ماه آرزوها

yasamanjan — Thu, 03 Jul 2008 15:33:14 GMT

وقتی زمان چشمک می زند!

* ویندوزت را update می کنی آخرین ورژن مدیاپلیررا هم نصب میکنی بالاخره نباید ازدنیا عقب بمان ،همین طوری هم به ما می گویند جهان سومی ،دوتا game به روز را که باید بلد باشی .قیمت دلار ونفت وتعداد کشته های آخرین حمله های تروریستی و دادگاههای سیاسی را هم حفظ می کنی که توی چت روم از کسی کم نیاوری ...

نیمه سنتی هنوز خانه دار است . نیمه مدرن اما چند ساعتی را برای خانواده کافی می داند .

* می نشینم توی اتوبوس تا بروم دنبال هزار تا کاری که مانده ، اتوبوس توی ترافیک گیر میکند ، کلافه می شوم . توی این شلوغیها یک نفر گوشی موبایلش را برداشته و دارد تند وتند سفارش می دهد ، که کم و زیاد نشود ، بالا و پائین نشود ، صورتش از شدت گرما و عصبانیت سرخ شده است دائم عرق روی پیشانی اش را پاک می کند و ادامه می دهد .

اتوبوس انگار سر جایش میخکوب شده ، حرکت نمی کند زمان هم نمی گذرد .

* دارم می دوم دارم مسابقه می دهم ، اولش مسابقه نبود ولی الان مسابقه است .

چشمهایت را باز کنی رقبا را هم می بینی .هم دارند با هم می دوند ، هر کسی تندتر بدود ، خب تندتر دویده .

آنقدر دویده ام که دیگر نا نداره ام ، دلم یک تایم اوت میخواهد ، یک داور که بیاید ، سوتش را بگذارد روی لبش ، دستش را هم ببرد بالا و ... پایان نیمه اول .

ایندفعه صدای سوت داور با همه صداهای دنیا فرق دارد : این الرجبیون ؟

یک تایم آف که یادت می اندازد ، می شود بعد از نماز صبح یعنی 10-دقیقه15قبل از بیرون رفتن ، می شود نخوابید ، یادت می اندازد که بین نماز مغرب و عشاء ، سه دقیقه فرصت داری که حتما لازم نیست با تلفن زدن پرش کنی .

توی حیاط دانشگاه نشسته و دارد تقویم ورقمی زند . میگویم : ماه رجب هم آمد ، توی چشمهایم نگاه می کند که ماه رجب مگر با ماههای دیگر چه تفاوتی میکند ، ماه ماه است دیگر ، این یکی نشد یکی دیگر ، الحمدالله کم هم نداریم ، سالی 12تایش را داریم ، چطور می شود یک ماه ارزشمند می شود ؟

می گویم خدا است دیگر ، می خواهد رحمتش را بریزد روی سر ملّت دنبال بهانه است . اینبار نوبت زمان است درود بر ماهی که آرزوها در آن نزدیک است و نیکوئیها در آن زیاد .

* می شود شب اول وقتی از سر کوچه می پیچی ، هلال ماهش را هم دیده باشی ولی بازهم یادت برود که لحظه لحظه اش مبارک است و ماه استغفار و توبه .

اما این ماه هم می رود توی آرشیو تقویم ها و اصلا اینهمه ذکر را برای این ماه در نظر گرفته اند که فراموش نکنی تا جریان داشته باشد ، جریان ماه توی کارت ، درست ، زندگیت ، بیزنست .

تا زمان اگر هم کند گذشت با ذکرت سرعت بگیرد .

از مومنان می پرسند ، دنیا به شما چگونه گذشت ؟ می گویند : یک چشم برهم زدن .

"برگرفته از نشریه جیم"

سلام ای بی وفا

yasamanjan — Thu, 08 May 2008 21:41:14 GMT

سلام ای بی وفا ،‌ ای بی ترحم
سلام ای خنجر حرفای مردم
سلام ای آشنا با رنگ خونم
سلام ای دشمن زیبای جونم
بازم نامه می دم با سطر قرمز
آخه این بار شده من با تو هرگز
نمی خوام حالتو حتی بدونم
تعجب می کنی آره همونم
همونی که زمونی قلبشو باخت
همون که از تو یک بت ،‌ یک خدا ساخت
همونی که برات هر لحظه می مرد
که ذکر نامتو بی جون نمی برد
همونم که می گفتم نازنینم
بمیرم اما اشکاتو نبینم
همون که دست تو ،‌ مهر لباش بود
اگه زانو نمی زد غم باهاش بود
حالا آروم نشستم روی زانوم
ولی دیگه گذشت اون حرفا ،‌ خانوم
تعجب می کنی آره عجیبه
می خوام دور شم ازت خیلی غریبه
خیال کردی همیشه زیر پاتم ؟
با این نامردیت بازم باهاتم ؟
برات کافی نبود حتی جوونیم
تموم شد آره گم شد مهربونیم
دیگه هر چی کشیدم بسه دختر
نمی بینیم همو این خوبه ،‌ بهتره
دیگه بسه برام هر چی کشیدم
فریبی بود که من از تو ندیدم
دروغی هست نگفته مونده باشه ؟
کسی هست تو خیال تو نباشه ؟
عجب حتی دریغ از یک محبت
دریغ از یک سر سوزن صداقت
دریغ از یک نگاه عاشقونه
دریغ از یک سلام بی بهونه
نه نفرینت چرا ، این رسم ما نیست
اگر چه این چیزا درد شما نیست
گل بیتا چرا اخمات توهم شد؟
چیه توهین به ذات محترم شد ؟
دیگه کوتاه کنم با یک خداحافظ
که عشق ما رسید به سد هرگز

yasamanjan — Sun, 16 Mar 2008 06:07:14 GMT

كوهساران مرا پر كن، اي طنين فراموشي!

نفرين به زيبايي - آب تاريك خروشان - كه هست مرا

تو ناگهان زيبا هستي. اندامت گردابي است.

موج تو اقليم مرا گرفت.

ترا يافتم، آسمان ها را پي بردم.

ترا يافتم، درها را گشودم، شاخه ها را خواندم.

افتاده باد آن برگ، كه به آهنگ وزش هايت نلرزد!

مژگان تو لرزيد: رؤيا در هم شد.

تپيدي: شيره گل بگردش آمد.

بيدار شدي: جهان سر برداشت، جوي از جا جهيد.

براه افتادي: سيم جاده غرق نوا شد.

در كف تست رشته دگرگوني.

از بيم زيبايي مي گريزم، و چه بيهوده: فضا را گرفته اي.

يادت جهان را پر غم مي كند، و فراموشي كيمياست.

در غم گداختم، اي بزرگ، اي تابان!

سر برزن، شب زيست را درهم ريز،

ستاره ديگر خاك!

جلوه اي، اي برون از ديد!

از بيكران تو مي ترسم، اي دوست! موج نوازشي.

*****

yasamanjan — Sun, 16 Mar 2008 05:59:14 GMT

دوست داشتن کساني که دوستمان مي‌دارند کار بزرگي نيست، مهم آن است آنهايي را که ما را دوست ندارند، دوست بداريم

yasamanjan — Fri, 07 Mar 2008 11:31:14 GMT

دختر بدر الضجی امشب سه جا دارد عزا

گاه می گوید "پدر" گاهی "حسن" گاهی "رضا"

yasamanjan — Thu, 06 Mar 2008 14:02:14 GMT

شفا یافته : صدیقه ظهوریان

اهل : مشهد

نوع بیماری: تشنج، فلج ، نابینائی

آدمیزاد بر ای چی به دنیا میاد ؟ واسه چی باید درد بکشه ؟ و این بیماریها مثل خوره اونو از داخل خرد و خمیرش کنن و در نهایت موجب بشن که این دنیا رو ترک کنه و هیچ راه چاره ای برای درمان نداشته باشه؟ آخه چرا ؟ چرا ؟...

این افکار درهم و پریشان ، صدیقه را رها نمی کرد ، ذهنش پر از سوالهای بی جواب بود .

کنار پنجره اتاق نشسته بود و در حالیکه نگاهش تصویر زیبای بازی و رقص برفها با باد را دنبال می کرد ، در اندیشه های موهوم و بی پاسخی فرو رفته بود . از خودش پرسید :

-اصلا برای چه به دنیا اومدم ؟ چرا باید درد بکشم ؟و هزاران سختی دیگه رو تحمل کنم ؟

وقتی مرگ هست چرا باید درد و بیماری وجود داشته باشه ؟ مگه یه طرف عمر آدم تولد نیست ؟و اونور دیگه ش مرگ ؟ پس این وسط هر چی میمونه باید زندگی باشه ، فقط زندگی و خوشی ، نباید جائی برای غم وجود داشته باشه . عشق باشه ، نه نفرت و و دوستی به جای دشمنی و کینه .

چقدر خوبه وقتی که آدم به دنیا میاد ، همون قدر که تو پیشونی و سرنوشتش نوشته شده ، زندگی کنه ، بعد هم سر قرار مرگ ، بمیره و راحت بشه .

دیگه درد و غصه ای وجود نداشته باشه . اصلا برا چی خدا غمو دردو آفریده ؟چرا باید زندگی ها پر از رنج و غصه باشه ؟ ...

و اندکی بعد بر خود نهیب زد :

- کفر نگو دختر ،تو کار خدا هم دخالت میکنی ؟

هر چیزی حکمتی داره . هر چی رو خدا آفریده ، بدون مصلحت نبوده . اگه درد نباشه قدر سلامتی رو نمیدونیم . اگه سرما نباشه گرما مفهمومی نداره .

نگاهش را به رقص برف در باد داد و فکرش را از تخیلات خالی کرد . آسمان همچنان می گریست و اشکهای سفید و براقش را در زیر نور چراغ های خیابان میدرخشید و بر زمین می نشست .

زمین از جای پای برف ، یکدست سفید شده بود . اشک سفید آسمان گاه تند و گاه با نظم و گاه آرام و منقطع می بارید.

صدیقه فکور و پریشان احوال با حالتی مضطرب و چشم به راه ، بیرون را نگاه می کرد . اما زمستان با همه زیبائی سفید پوشش در دیدگان خسته و مضطربش جلوه ای نداشت .

یاد انروزهائی که اسیر تندباد بلا شد ، که رهائی ازان دشوار می نمود . دردی همه وجودش را گرفته بود و تشنج روزی چند بار به سراغش می آمد و آرامش را از زندگی او می ربود دیگر روزهای خوب غرئوب کرده بودند و غم، طلوع پر حزن خویش را آغاز نموده بود .

دکتر رفتن های مکرر ثمری نداشت . او خیلی زود فهمید که دچار بیماری سختی شده است که رهائی ازآن دشوارست .اما هادی " همسرش " سعی می کرد اینگونه وانمود کند که بیماری او یک بیماری ساده است و خطر زیادی بهمراه ندارد .

کم کم بیماری حضور خویش را پررنگ تر نمود . بدن ضعیف صدیقه پس از ضعف مفرط بطور کامل فلج گردید .

او خانه نشین شد و همدم او پنجره ای بود که در گذران لحظات عمر عزیز یاریش میداد .

صدیقه چشم هایش را بست و خود را به عالم خیال کوچه های قدیمی سپرد .

عصرها با پدر به حرم می رفت ، بعد از وقتی پیاده به سمت خانه بر می گشتند در چهار راه نادری دست پدر را می کشید و با اشاره دست مجسمه مردی را که سوار بر اسب بود و سربازانی او را همراهی می کردند ، نشان می داد و می پرسید :

این کیه بابا ؟

پدر لبخندی می زد و می گفت :

-نادر شاه افشاره . یه وقتی شاه ایران بوده و اینجا هم مقبرشه .

بعد با تاکید ادامه می داد :

- این مقبره ها نشونه ست برای ما ، که بدونیم همه یه روز می میرند ، چه شاه و چه گدا .

- اون روزها مشهد اینقدرا بزرگ نبود و پیش میومد که هر روز با پدر به حرم می رفت . اما حالا چی ؟اما حالا چرا به حرم نمی ره ؟ با کدوم پا ؟ برای رفتن نیاز به همراه داشت و او نمی خواست باری بر دوش دیگران باشد حتی همسر عزیزش .

- بروی ویلچری نشست و همسرش او را به حرم برد . هادی آنقدر اصرار کرده بود که صدیقه پذیرفته و با او همراه شده بود . در پشت پنجره های فولاد که جای گرفت از همسزش خواست تا او را تنها گذارد .

- در خلوت با خدای خویش به راز و نیاز مشغول شد و امام را واسطه این خلوت قرار داد .

- ای خدای خوبم تو رو به بزرگیت قسم می دم که به آبروی این امام همام نجاتم بده . خسته م از درد و بیماری . خسته م از بی سرانجامی . تو میدونی چی می کشم پس تو رو به عزت و جلالت نجاتم بدهبه رحمانیتت سوگند که اگه نجاتم ندی دامن احسانت رو رها نخواهم کرد . پس بی جوابم نذار . چشماشو بست و پیشانی بر شبکه ها گذاشت . دو قطره اشک گرم بر دامنش فرو افتاد . بوی سیب در فضا پیچیده بود . از عطر آن به وجد آمد . چشمانش را باز کرد و به اطراف نگریست . فضا پر بود از مه و غبار .

- در انبوه ابری که نگاهش را پر کرده بود حضور کسی را حس کرد . که بود صاحب این حضور آسمانی ؟

- چشم هایش را تیز کرد و مردی با شالی سبز که لبخندی زیبا بر گوشه لب داشت را مشاهده نمود .

- - برخیز

- - نمی توانم

- دست پیش آورد و پیاله ای سفالی که پر بود از آبی گوارا در برابر دیدگان صدیقه گرفت .

- - بنوش

- پیاله را گرفت و جرعه ای نوشید . احساس شادی و شبکی کرد . مرد گفت

- - تو میتوانی برخیز و برو ...

- - آقا پاهام ، فلجن ، نمی تونم .

- - امتحان کن . تو خوب شدی . شفا گرفتی برخیز و امتحان کن .

- ساعت حرم به صدا در اومد . یک .. دو ... سه ... هفت .

- صدیقه چشمانش را باز کرد آسمان پر شده بود از ستاره . ماه داشت بهش می خندید . یا شایدم او اینگونه می پنداشت .

- پاهاشو روی زمین کشید و سنگینی تنش رو به پاهاش داد . آرام از جا بر خاست و بر روی پاهایش استاد . قدمی برداشت و راه افتاد . ناباور فریاد کشید کشید جمعیتی چادر به سر به سمت او یورش آوردند و تا به خودش اومد ، آغوش دهها زن ، عاشقانه او را در بر گرفته بود .

- *********************************

- اما امتحان درینجا به پایان نرسید . گوئی خدا صدیقه را شفا داده بود تا فرزندش را در سلامتی کامل به دنیا آورد . و بعد در امتحان دیگری به رویش گشاید .وتحمل و شکیبائی او را بیش از پیش محک زند .

- همین که سارا به دنیا آمد چشمانش به تیرگی نشست و دنیا در برابرش تاریک و سیاه گشت . او حتی یک لحظه هم سارایش را ندید . فقط با لمس و نوازش بودن دردانه اش را حس می نمود .

- دوباره به شفا خواهی گره بر پنجره فولاد محکم کرد و دلش را برای وصال و دیدار یاد آماده نمود .

- بوی سیب بود و حضور حبیب و او چیزی نمی دید .

- فریادی جگر سوز برکشید که شفایم ده ، می خوام سارامو ببینم ، تا شفام ندی نمی رم ...

- نوری تابیدن و گرمائی که فقط حس می شد

- بر خیز و برو

- نمی رم ، تا شفامو نگیرم نمی رم .

- تو رو شفا دادیم

- دستی به نوازش به چشمان خسته صدیقه کشیده شد دستی که پر بود از حرارت و بوی معطر این میوه بهشتی رو می داد .

- حالا برو

- صدیقه از عالم رویا بیرون اومد

- چشاش هنوز بسته بودن اما دیدن رو در پشت پلکای بسته ش حس می کرد . آهسته پلک گشود . روزنه ای از نور در نگاهش ریخت با شعف همه نگاهش را باز کرد . پرواز کبوتران حرم در نگاهش نشست و بارانی از اشک مهمان چشمانش شد نقاره خونه شروع به صدا کرد ...

yasamanjan — Thu, 06 Mar 2008 09:00:14 GMT

شهادت غریب بقیع و رحلت رسول مکرم اسلام تسلیت باد

خاکستر بی داد

yasamanjan — Wed, 05 Mar 2008 15:49:14 GMT

خاکستر بی داد

به می کن ساقيا آبادم امشب که ترسم غم کند بنيادم امشب

در این عالم ژشياری خرابم به می کن حاليا آبادم امشب

قدح پر درد کن پيمانه پر جوش که از هستی بگيرد دادم امشب

نخواهم عقل تا گيرد عنانم بده می تا کنی آزادم امشب

از این عقده که می پيچد گلويم نمی آيد برون فريادم امشب

مزن زخمه به سازی مطرب مست که برده غم طرب از يادم امشب

نه من هستم کنون مشتی غبارم دهيد ای دوستان بر بادم امشب

دگرگونی حال از من مپرسيد مخواهيد ای حريفان شادم امشب

زچشم مست شوخی خورد ه ام تير دريغا عاشق صيادم امشب

سرا پا آتشم با من مجوشيد غريب و بی کس و ناشادم امشب

نيم من ديری ياران دلسوز کفی خاکستر بيدادم امشب

yasamanjan — Wed, 05 Mar 2008 03:35:14 GMT

مسافر

ز راهی دورم و تشويش دارم که راهی دورتر در پيش دارم

ز ره واند ه ای از کاروانم شگفتيها به کار خويش دارم

هم از رنج سفر رنجور زارم هم از بيم خطر دل ريش دارم

رحيلان بعد ره از من مپرسيد که از خارش به جان صد ريش دارم

به من ای ره نشينان دل مبنديد که من ایمان به مرگ خويش دارم

چه قدر حقيرند

yasamanjan — Tue, 04 Mar 2008 21:53:14 GMT

چه قدر حقيرند مردماني که نه جرأت دوست داشتن دارند ،

نه اراده‌ي دوست نداشتن ،

نه لياقت دوست داشته شدن و نه متانت دوست داشته نشدن،

با اين حال مدام شعر عاشقانه مي‌خوانند