از تناقضهـای عشــق اینست که اغـلب کسانــی را کـه بیشتـر دوست داریـم بیشتـر
مـی ازاریم.
پیوستـه در حـال تصحیـح کـردن خطاهایشـان
,سبـک سنگیـن کردن تصمیـم ها یشان
ومبـارزه با غـرورشانیـم .
گـاهـی معیارهائـی را بـرای ارزیابـی انـها بکـار می بریــم که حتـی بر خودمـان نیز
روا نمـی داریم.
بـد نیسـت بخواهیـم انـها را کـه دوستشـان داریـم همیشـه بهترینهـا باشنـد امـــــــــا:
ایـن امـر را هـرگـز با جــاری کردن سیلـی از انتقادهــای منفــی گرایـانـه نمی توانیـم
تحقـق بخشیـم.
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۸/۱۸ ساعت ۶:۱ ب.ظ توسط یاسمــــن
|
خـدا