در حصار تنهائی زمان

سکوتم را در ساحل دریای تو شکستم

که پرندگان مهاجر

چه زیبا معنایش را فهمیدند

به فرخندگی عشق ...

ای خوب ...

ای صمیمی...

حجم سکوتم را دریاب

تا بودنم را در بهار نگاهت فریاد کنم...