گــاهی وقتـــا تــو به دلواپســــــــــــی عادت می کنـــی

به گلــــــــــــای قرمز کـــــــــــــــاغذی عادت می کنــــی

دل مـی بنـــدی بـه هـــوای غربت و یــادت مـی ره

اونهمـه خاطــره ، بـه بــی کسـی عـادت می کنـی

مث اون پـرنــده کـه اسیــــر دست قفســــه

گاهـی وقتـا دلتــو به آب و دون خوش می کنی

بـه گــلا و آینـــه های رنگـــی تـوی قفــس

دلتـو به آدمـــای مهـربـــون خــوش مـی کنـــی

امــا گاهـی کـه دلت خــواب بهــارو مــی بینــه

می بینــی کـه خیلـی وقتــه دوری از پنجــره هـــــا

دوری و فاصلـــه قلبتــو اتیــش می زنــه

دوباره یــادت می آد تمـوم اون خاطـــــــــره ها