تب تـلـــخ

دستۀ اوّل : مدیتیشن های تمرکزی

رستۀ دوّم : مدیتیشن های غیر تمرکزی

مدیتیشن های تمرکزی: درین روشها سعی در تمرکز کردن ذهن و توجّه بر مطلب یا موضوع خاصی داریم ، تا به این وسیله تنها یک تفکّر در یک زمان وجود داشته باشد .

مدیتیشن غیر تمرکزی: درین روش به آزاد سازی ذهن می پردازیم . در حقیقت در خلال یک عمل آگاهانه ولی غیر فعّال تنها ناظر بر گذر مداوم احساسات ، تصاویر ، افکار، بوها ، اصوات و...در ذهنمان باقی می مانیم بدون آنکه درگیر آنها شویم .

بهترین قدم در شروع یاد گیری مدیتیشن ، تنفّس به شکلی است که منجر به افزایش آگاهی و آرامش می شود .

در محلّ به حالت راحت قرار بگیرید تا بدنتان حداقلّ علائم آشفته را از خود نشان دهد . یک ساعت را طوری تنظیم کنید که بدون حرکت دادن سرتان آنرا ببینید (اگر احساس عدم آرامش می کنید ، با چشمانی باز این کار را انجام دهید .)

توجّه خود را معطوف جریان ریتم تنفستان سازید . حال در هنگام بازدم هر بار که نفستان را بیرون می دهید آنرا بشمارید . یک برای اوّلین نفس دو برای دوّمی سه

بر ای سومی و ... این چرخه را برای یک ربع تکرار کنید .

هدف اینست که فقط همین عمل را انجام دهید و هیچ فکر یا کار دیگر را انجام ندهید .اگر افکار دیگری وارد مغز شدند فورا متوجّه این حقیقت شوید که از راه منحرف شده اید سپس توجّه خود را به آرامی اما با قدرت به کارشمارشتان بازگردید .

لازمۀ اینکار تمرین و ممارست است .

هنگامی که فرذدی برانگیخته ، برانگیخته ، وحشت زده و مضطرب است ، نفس کم عمق ، سریع و غیر یکنواخت می شود . از طرف دیگر هنگامی که ذهن متمرکز و آرامست تنفّس کند تر ، عمیق تر و منظم تر می شود . به همین دلیل جهت متمرکز ساختن ذهن بر روی ریتم تنفّس ، دم و بازدم یکی از روش های طبیعی مدیتیشن است .

هنگامی که مدیتیتور (شخصی که مدیتیشن می کند) ذهنش و آگاهیش را بر روی تنفبس متمرکز می سازد ، و به تدریج جذب دم و بازدم خود می گردد و نفس ،هسته تر و عمیق تر شده و ذهن آرامش بیشتری پیدا می کند .